Μια σταγόνα Ιστορίας

Κάποτε ένας περαστικός διέκοψε τον Ούλοφ Πάλμε την ώρα που έκανε δηλώσεις στις κάμερες αποκαλώντας τον υποκριτή διότι ποτέ δεν καταδίκαζε τις σοβιετικές επεμβάσεις στο Αφγανιστάν. Ο Σουηδός πρωθυ- πουργός, γνωστός για τις επικρίσεις του απέναντι στον αμερικάνικο παράγοντα, αντέδρασε με παροιμιώδη ψυχραιμία και ευρηματικότητα καλώντας τον αγανακτισμένο πολίτη να καταδικάσουν από κοινού και επί τόπου τις επιθετικές ενέργειες των Σοβιετικών. Ο περαστικός έμεινε άφωνος, οι δημοσιογράφοι εντυπωσιάστηκαν και η εξωτερική πολιτική της Σουηδίας παρέμεινε ...αδιατάρακτη.

Το παραπάνω περιστατικό είναι ένα τυπικό παράδειγμα άσκησης ακίνδυνης πολιτικής. Το συγκεκριμένο σπορ αφορά την υιοθέτηση δημοφιλών απόψεων και θέσεων από φορείς και πρόσωπα που αντικειμενικά δεν μπορούν να επηρεάσουν τις εξελίξεις. Είναι η τάση που επιτρέπει σε φοιτητικούς συλλόγους να κυρώνουν ψηφίσματα αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας, στον ΓΑΠ να κάνει διαλέξεις περί δημοκρατίας, στον Κουβέλη να καταψηφίζει τα μνημόνια και στον Καμμένο να δανείζεται από τη Ρωσία. Με άλλα λόγια είναι η τακτική της τσάμπα μαγκιάς τα όρια της όποιας δοκιμάστηκαν από το Συριακό κοινοβούλιο στα μέσα της δεκαετίας του ’70.

Μια από τις πιο βασικές αρχές στη διπλωματία της Μέσης Ανατολής συνοψίζεται στη φράση που λέει πως «δεν μπορείς να κάνεις πόλεμο χωρίς την Αίγυπτο και ειρήνη χωρίς τη Συρία». Ενήμερος για τη βαρύτητα του παραπάνω κανόνα ο Αιγύπτιος πρόεδρος Σαντάτ προσπάθησε επανειλημμένα μετά το 1973 να πείσει τον Σύρο ομόλογο του Χαφέζ Αλ Άσσαντ να βαδίσουν μαζί το μονοπάτι της ειρήνης. Για λόγους που δεν μπορούν να αναλυθούν επαρκώς στην παρούσα ανάρτηση ο ηγέτης της Συρίας έκρινε πως τη δεδομένη στιγμή η ειρήνη δε συνέφερε και έτσι έδωσε εντολή στα συριακά μέσα ενημέρωσης να ξεκινήσουν μια εκστρατεία αποδόμησης του «προδότη» Σαντάτ. Ο τελευταίος έκανε μια απέλπιδα προσπάθεια να μεταπείσει τον Άσσαντ επισκεπτόμενος τη Δαμασκό λίγο πριν το ιστορικό του ταξίδι στο Τελαβίβ. Οι συνομιλίες κράτησαν για ώρες και όπως όλοι περίμεναν αποδείχτηκαν άκαρπες. Το ενδιαφέρον είναι πως όσο διαρκούσαν οι κρίσιμες διαβουλεύσεις σε όλη τη Δαμασκό παίρνονταν μια σειρά από «πρωτοβουλίες» ενάντια στην επίσκεψη του Αιγύπτιου προέδρου. Ο γενικότερος παροξυσμός έφτασε μάλιστα έως τους διαδρόμους του συριακού κοινοβουλίου. Εκεί, οι φερόμενοι ως αντιπρόσωποι του λαού συνήλθαν σε σώμα και υπερψήφισαν μια παράξενη πρόταση που ούτε λίγο ούτε πολύ αξίωνε τη σύλληψη του Σαντάτ για ...εσχάτη προδοσία. Το διάταγμα διαβιβάστηκε στις αρχές του αεροδρομίου οι οποίες ουσιαστικά καλούνταν να πράξουν το αδιανόητο παραβιάζοντας την πεμπτουσία της διπλωματικής ασυλίας και φλερτάροντας ταυτόχρονα με μιας εντελώς ανώφελη περιφερειακή σύρραξη.

Τα πράγματα θα ήταν όντως πολύ σοβαρά αν, εκτός από τους βουλευτές, δεν γνώριζαν και οι υπόλοιποι φορείς της συριακής διοίκησης πόσο διακοσμητικός ήταν ο ρόλος τόσο του κοινοβουλίου, όσο και των «γνωμοδοτικών» αποφάσεων του. Με άλλα λόγια, ο Σαντάτ δεν ένοιωσε ποτέ να απειλείται η ελευθερία του, αλλά μέσα από τους θεατρινισμούς των Σύρων αδελφών του κατάλαβε πως στο ταξίδι για το Τελαβίβ θα ήταν απελπιστικά μόνος.


Συμπέρασμα, η εξουσία είναι γλυκιά, αλλά η ψευδαίσθηση της ακόμα γλυκύτερη!!!

by a-kalyptos

[Συνέχεια]

Μια σταγόνα Ιστορίας

Ποιος ήταν ο πολιτικός που όταν εκδηλώθηκε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου η σύλληψη του καθυστέρησε επειδή εκείνος άργησε να γυρίσει στο σπίτι του λόγω συμμετοχής του σε εκδήλωση στο Σύνταγμα όπου και ...εξήγησε με πάθος τους λόγους για τους οποίους ήταν αδύνατο να γίνει στρατιωτικό κίνημα στην Ελλάδα του 1967;

Ήταν ένας από τους ανθρώπους σφράγισαν με τη παρουσία τους την ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ήταν ένας από εκείνους που διώχτηκαν και φυλακίστηκαν κατ’ επανάληψη για τις ιδέες τους. Ήταν ένας από αυτούς, που σύμφωνα με τους παλιούς του συντρόφους, λιποψύχησε και λοξοδρόμησε νωρίς. Ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος.


Ανεξάρτητα από τη γνώμη που μπορεί να έχει ο καθένας μας για τον Κύρκο, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος αποτέλεσε κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας αυτού του τόπου. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν σας προτρέπουμε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει, να δείτε την τελευταία του συνέντευξη. 


Είναι μια συνέντευξη που έδωσε στον Αλέξη Παπάχελα λίγο πριν πεθάνει με τον όρο να δει το φως της δημοσιότητας μετά το θάνατο του. Εκεί καταθέτει την δική του υποκειμενική ιστορική μαρτυρία για τα πρόσωπα και τα γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.

by a-kalyptos

[Συνέχεια]

Μια σταγόνα Ιστορίας

Λεξικά υπάρχουν πολλά, Oxford English Dictionary όμως ένα. Είναι τέτοια η φήμη του που σήμερα σχεδόν κανείς δεν αμφισβητεί την αξιοπιστία του. Πως όμως φτάσαμε ως εδώ; Ήταν όλα τέλεια από την αρχή; Κάθε άλλο! Μάλιστα στα μέσα του 19ου αιώνα οι υπεύθυνοι της έκδοσης διαπίστωσαν πως πάρα πολλά πράγματα εντός του λεξικού ήταν ατάκτως ειρημένα. Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα ήταν το ότι έλειπαν καλές παραπομπές για την χρήση των λέξεων στις προτάσεις. Αυτό δεν μπορούσε να διορθωθεί εύκολα μιας και θα έπρεπε να γραφούν σχετικές παραθέσεις για ένα τεράστιο κατάλογο λέξεων. Το εγχείρημα ήταν τεράστιο και αν μη τι άλλο απαιτούσε πολύ χρόνο και προσήλωση, αρετές που οι πολυάσχολοι καθηγητές της Οξφόρδης δεν διέθεταν. Μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς οι τσιγκούνηδες σοφοί της Αγγλίας απευθύνθηκαν σε εθελοντές.


Ανάμεσα σε αυτούς που ανταποκρίθηκαν θετικά στο κάλεσμα της επιστήμης ήταν και ο Αμερικάνος χειρούργος William Chester Minor. Ο τελευταίος αποδείχτηκε μακράν ο πιο παραγωγικός εθελοντής καθώς συνέθεσε λίστες με κάθε παράδειγμα κάθε λέξης που υπήρχε σε όλα τα βιβλία που είχε στην κατοχή του. Σήμερα είναι ευρέως παραδεκτό πως αν δεν υπήρχε ο Minor, το λεξικό του πανεπιστημίου της Οξφόρδης θα εξελισσόταν όπως τα υπόλοιπα λεξικά της εποχής και ως εκ τούτου μεγάλο μέρος της τωρινής του φήμης θα εξέλιπε.


Ποιος ήταν όμως ο Minor, και γιατί είχε τόσο χρόνο να ασχοληθεί με το λεξικό; Η απάντηση σε αυτό είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα. Ο Minor εκτός από το πάθος του για την αγγλική γλώσσα διακατεχόταν και από μανία καταδίωξης η οποία τον είχε οδηγήσει να πιστεύει πως κάποιος George Merret ήθελε να τον δολοφονήσει. Ο Minor αποφάσισε να δράσει προληπτικά και σκότωσε τον «δολοπλόκο» Merret. Μετά τον φόνο ο Minor οδηγήθηκε σε άσυλο για ψυχασθενείς εγκληματίες όπου και βρισκόταν όταν το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ζήτησε εθελοντές για τη διόρθωση του λεξικού του. Μη έχοντας πολλά να κάνει ο έγκλειστος χειρούργος επιδόθηκε στη δημιουργία παραθέσεων των λέξεων της αγγλικής. Κάπως έτσι, ένα μεγάλο μέρος των επεξηγήσεων του Oxford English Dictionary οφείλονται στο μεράκι ενός τρελού.

Για την ιστορία, η διανοητική κατάσταση του Minor χειροτέρευε διαρκώς. Έφτασε μάλιστα σε σημείο να κόψει το πέος του με ένα ξυράφι. Μετά από αυτό οι αρχές του σωφρονιστικού ιδρύματος του Broadmoor της κεντρικής Αγγλίας αποφάσισαν να τον στείλουν πίσω στην Αμερική.

by a-kalyptos

[Συνέχεια]

Μια σταγόνα Ιστορίας

Η μεγαλομανία έχει πολλές εκφάνσεις και εκφράζεται αναλόγως με την εποχή που ζεις. Άλλοι θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο, άλλοι να ηγηθούν ενός εθνικοαπελευθερω- τικού αγώνα και άλλοι απλά να ανακαλύψουν μια πρωτοπόρα τεχνολογία.


Για τον Αιγύπτιο πρόεδρο Σαντάτ το μεγάλο στοίχημα ήταν το Νόμπελ Ειρήνης αφού του ήταν αδύνατο να νικήσει τους Ισραηλινούς στα πεδία των μαχών. Υπάρχουν άπειρες ιστορικές μαρτυρίες που καταδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο ο Σαντάτ προωθούσε μια τελείως προσωπική εξωτερική πολιτική που εν συνεχεία άφηνε άφωνους εχθρούς και φίλους. Ήταν τέτοια η βιασύνη του να κάνει ειρήνη με τους Ισραηλινούς που είχε πάρει μια σειρά από πρωτοβουλίες που ενίοτε έφταναν τα όρια του παραλόγου.


Κάπως έτσι, στο πλαίσιο ενός γύρου συνομιλιών που οδηγούνταν σε αδιέξοδο εξαιτίας της άρνησης των Ισραηλινών να αποδεχτούν μια φόρμουλα που θα προέβλεπε την αποχώρηση τους από τα εδάφη που κατέλαβαν το 1967 με πρόσχημα τις αδυναμίες υδροδότησης της χώρας τους, ο ιδιόρυθμος πρόεδρος έριξε στο τραπέζι μια ...πρωτοποριακή ιδέα.


Χωρίς να συμβουλευτεί και να ενημερώσε κανένα κάλεσε μια συνέντευξη τύπου όπου ανακοίνωσε την πρόθεση του να κατασκευαστεί ένας αγωγός που θα συνδέει το δέλτα του Νείλου με την έρημο Νεγκέβ του Ισραήλ. Σύμφωνα με το μεγαλόπνοο σχέδιο του, οι Ισραηλινοί έποικοι θα εγκατέλειπαν τα προβληματικά κατεχόμενα για μια τεχνητή νέα εύφορη κοιλάδα που θα υπήρχε χάρη στη μεγαλοψυχία και γεναιοδωρία των Αράβων της Αιγύπτου.


Το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας ήταν να παγώσουν για μήνες οι συνομιλίες αφού Αιγύπτιοι, Ισραηλινοί και Αμερικάνοι προσπαθούσαν να διαπιστώσουν κατά πόσο το σχέδιο του Σαντάτ ήταν ειλικρινές και εφαρμόσιμο.


Η υδροδότηση της Νεγκέβ από το Νείλο τελικά αποδείχτηκε όνειρο θερινής νυκτός και ο Σαντάτ αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με πολύ λιγότερα. Για την ακρίβεια, έκρινε πως το Νόμπελ μπορούσε να έρθει χωρίς τη συνολική διευθέτηση του μεσανατολικού. Η ιστορία τον δικαίωσε, η ειρήνη κλείστηκε και το Νόμπελ κλείδωσε. Δυστυχώς για τον Σαντάτ όμως, ο λαός του δεν κατάλαβε την ιδιοφυία του και έτσι σε μια επετειακή παρέλαση το 1981 μια ομάδα στρατιωτών τον εκτέλεσε με έναν άκρως επικοινωνιακό τρόπο.

by a-kalyptos

[Συνέχεια]

Μια σταγόνα Ιστορίας

Πολύ συχνά αποδίδεται στον Τύπο ο χαρακτηρισμός της 4ης Εξουσίας με το σκεπτικό ότι δρα συμπληρωματικά στις κατά Μοντεσκιέ 3 διακριτές εξουσίες, δηλαδή την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική. Όσο διαδεδομένη και αποδεκτή είναι η συγκεκριμένη αναφορά, τόσο άγνωστη και ομιχλώδης είναι η προέλευση της.

Και επειδή καθήκον μας είναι να μην αφήνουμε τέτοια κενά ακάλυπτα, σας ενημερώνουμε πως ο συγκεκριμένος ορισμός είναι πνευματικό τέκνο του Βρετανού πολιτικού Έντμουντ Μπέρκ. Ο ιρλανδικής καταγωγής βουλευτής των Φιλελευθέρων εν μέσω μιας κατά τα άλλα αδιάφορης συνεδρίασης στο Γουέστμινστερ το 1787 έκανε την ιστορική επισήμανση ισχυριζόμενος πως:

«Υπάρχουν τρεις εξουσίες στο Κοινοβούλιο, αλλά εκεί ψηλά στα δημοσιογραφικά θεωρία στέκει μια τέταρτη εξουσία που είναι πιο δυνατή και πιο σημαντική από όλες».

Μπορεί το συγκεκριμένο περιστατικό να ξεχάστηκε αλλά η ουσία του σχολίου του Μπερκ σφηνώθηκε για τα καλά στο συλλογικό υποσυνείδητο του δυτικού κόσμου. Και αυτό γιατί όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ λίγες δεκαετίες αργότερα, αν ο Τύπος δεν υπήρχε θα έπρεπε οπωσδήποτε να τον εφεύρουμε.

by a-kalyptos

[Συνέχεια]

Μια σταγόνα Ιστορίας

Κάποιοι σήμερα λένε πως η Χρυσή Αυγή είναι η 5^η Φάλαγγα του συστήματος. Κάποιοι χτες λέγανε ότι ο Πάπανδρέου ήταν η 5^η Φάλαγγα του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Καλά όλα αυτά, αλλά μα την αλήθεια, δεν έχετε αναρώτηθε τι στο καλό είναι αυτή η 5^η Φάλαγγα,οεο!

Για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να ταξιδέψουμε αρκετά πίσω στο χρόνο και να φτάσουμε ως τον ισπανικό εμφύλιο, την σύγκρουση που σημάδεψε την Ευρώπη του μεσοπολέμου, και που μεταξύ άλλων έζησαν από πρώτο χέρι άνθρωποι σαν τον Τζωρτζ Όργουελ και τον Έρνεστ Χεμινγουέϊ.

Ο εμφύλιος στην Ισπανία ήταν πρακτικά η εξέλιξη ενός αποτύχημενου πραξικόπηματος. Όταν τον Ιούλιο του 1936 ο Φράνκο συνομότησε εναντίον της εκλεγμένης κυβέρνησης του Λαικού Μετώπου (συμμαχία σοσιαλιστών, κομουνιστών και αναρχικών) απέτυχε να θέσει υπό τον έλεγχο την πρωτεύουσα ενώ αντίθετα βρήκε πολλά ερείσματα στην επαρχία. Για τον Φράνκο και τους συνεργάτες του ο δρόμος της νίκης πέρναγε υποχρεωτικά από την στρατιωτική κατάληψη της Μαδρίτης. Σε αυτό το πλαίσιο ο στρατηγός Εμίλιο Μόλα άρχιζε να συγκεντρώνει τις απαραίτητες δυνάμεις για την πολιορκοία της Μαδρίτης που τελικά χωρίστηκαν σε 4 φάλαγγες. Παράλληλα ο Μόλα διεξήγαγε ένα είδος ψυχολογικού πολέμου. Αποσκοπώντας στην κάμψη του ηθικού των υπερασπιστών της Μαδρίτης σε επανειλημένα ραδιοφωνικά του διαγγέλματα αναφέρθηκε στην ύπαρξη μιας 5ης Φάλαγγας εντός των τειχών που δρα μυστικά κάτω από την μύτη των αριστερών και την κατάλληλη στιγμή θα συνδράμει αποφασιστικά στην «απελευθέρωση» της πόλης. Η καταστολή της 5ης Φάλαγγας εξελίχθηκε σε μια εμμονή των δημοκρατικών δυνάμεων καθόλη τη διάρκεια του πολέμου και μάλιστα αποτέλεσε μια από τις βασικές αφορμές των συγκρούσεων που σημειώθηκαν στο εσωτερικό του κάθε άλλο παρά αραγούς Λαϊκού Μετώπου. 

Η τραγική αλήθεια είναι πως η 5η Φάλαγγα ήταν τόσο υπαρκτή, όσο και το τέρας που Λοχ Νες. Άλλα όπως ο καθόλα υπαρκτός μύθος της Νέσι στοίχειωσε για αιώνες τον δυτικό κόσμο και σήμερα συνεισφέρει στο τουριστικό ισοζύγιο της Σκωτίας, έτσι και οι κλώνοι των φαντασμάτων της 5ης Φάλαγγας του Μολά συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να επηρεάζουν τους ανθρώπους που θέλουν να ξορκίσουν το εκάστοτε κακό, να συμπεριφέρονται κατά τρόπο συνήθως παράδοξο.

by a-kalyptos

[Συνέχεια]

Μια σταγόνα Ιστορίας

Η ζωή του Αλεξάνδρου είναι γεμάτη σπουδαίες στιγμές και ανεπανάληπτες ιστορίες. Ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει μια μαρτυρία που ξεχωρίζει. Σύμφωνα με αυτή, ο Αλέξανδρος και οι στρατιώτες του συνάντησαν μεγάλες δυσκολίες κατά την προέλαση τους στην άνυδρη έρημο της Γεδρωσίας. Όπως λέει ο Αρριανός, η δυσκολία ανεύρεσης νερού δεν είχε προηγούμενο και έτσι άνθρωποι και άλογα έπρεπε να περπατάνε χιλιόμετρα μέσα στη καυτή έρημο χωρίς σταγόνα νερό. Κάποια στιγμή, μια ομάδα ανιχνευτών ανακάλυψε ένα μικρό νερόλακκο από τον οποίο κατάφεραν να συλλέξουν λίγο πόσιμο νερό το οποίο και πήγαν στον βασιλιά τους. Όταν λοιπόν έφτασαν στον διψασμένο Αλέξανδρο εκείνος αντί να πιει, πήρε τον κρατήρα με το νερό και το έχυσε μπροστά στους στρατιώτες του ισχυριζόμενος πως δεν έφτανε για όλους. Το μήνυμα ήταν σαφές και σύντομα ολόκληρη η φάλαγγα συνέχισε την πορεία της με αναπτερωμένο ηθικό, σαν όλη τους να είχαν γευτεί τη δροσιά που αρνήθηκε ο αρχηγός τους.

Η συγκεκριμένη μαρτυρία δεν έχει να κάνει τόσο με τη μεγαλοψυχία, αλλά με τη μεγαλοφυΐα του Μακεδόνα στρατηλάτη. Αν ο Αλέξανδρος ξεδιψούσε προκλητικά ενώπιων των αντρών του τότε εκείνοι κάθε άλλο παρά πρόθυμοι θα ήταν να πολεμήσουν και να πεθάνουν υπό τις διαταγές του. Η παραδειγματική συμπεριφορά του επικεφαλής είναι η βασιλική οδός για την εμπέδωση της πειθαρχίας. Και αν νομίζετε πως όλα αυτά δεν αφορούν την εποχή μας, σκεφτείτε για λίγο κάτι. Θα είχαν ή δεν θα είχαν πιο πολλές πιθανότητες επιτυχίας οι μεταρρυθμίσεις του μνημονίου αν ο ΓΑΠ το 2010, πριν την οποιαδήποτε περικοπή μισθού ή σύνταξης, είχε πάρει την αιφνιδιαστικές πρωτοβουλίες να μειώσει τους βουλευτές σε 200 και να αναπροσαρμόσει τις αποδοχές τους στις 2,000 ευρώ;;;

by a-kalyptos

[Συνέχεια]